500.000 διαδηλωτές, απεργοί, άνεργοι, νεολαία και φτωχά λαϊκά στρώματα ξεχύθηκαν στις 5 και 20 Μάη σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Στις δύο αυτές Γενικές Απεργίες ένα τεράστιο ποτάμι οργής, δυσαρέσκειας και αηδίας ξεχύθηκε ενάντια στην «κυβέρνηση» του ΠΑΣΟΚ, που μας έφερε σαν σωτήρα την κυβέρνηση κατοχής του ΔΝΤ και της ΕΕ. Χιλιάδες μικρά και μεγάλα σωματεία του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα συμμετείχαν, κυρίως στην Αθήνα με τα πανό τους, στην απεργία και στην διαδήλωση. Η αγριότητα της αστυνομίας που έκανε μαζική ρίψη δακρυγόνων, ασφυξιογόνων και δεκάδων προληπτικών συλλήψεων (στις 20 Μάη), δεν μπόρεσε να κάμψει τη μαχητικότητα και την αποφασιστικότητα των διαδηλωτών.
Η καθολική έκρηξη των εργαζομένων, της νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων έχει επιφέρει ένα καίριο πλήγμα στην «κυβέρνηση», που ήδη έχει αρχίσει να τρεκλίζει. Αυτό το χτύπημα πρέπει να το φτάσουμε μέχρι τέλους, να ρίξουμε αυτή την χάρτινη ούτως ή άλλως «κυβέρνηση», για να απαλλαγούμε ταυτόχρονα από το χρέος και τους δανειστές, το Μνημόνιο συνεργασίας, την χούντα ΔΝΤ και ΕΚΤ. Γι’ αυτό χρειάζεται με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και κυρίως με καλύτερη οργάνωση, να συμμετέχουμε στις απεργίες, καταλήψεις διαδηλώσεις μέχρι την πτώση της.
- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΠΑ.ΣΟ.Κ. – Δ.Ν.Τ. – Ε.Ε.
- ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ - ΕΞΩ ΤΟ Δ.Ν.Τ.
- ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ
Η έκρηξη έχει τρομοκρατήσει και τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Τα χρηματιστήριά τους έπεσαν, τα πρόσωπά τους χλόμιασαν. Χλόμιασαν γιατί φοβούνται την κατάρρευση. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, που μέχρι πριν λίγα μόλις χρόνια το διαφήμιζαν σαν ανίκητο, άφθαρτο και αιώνιο, τώρα βρίσκεται σε τόσο πανάθλια κατάσταση, που αρκεί ακόμη και μία φήμη ότι μπορεί να μην πάρει πίσω μερικά εκατομμύρια ευρώ από τον χρεοκοπημένο ελληνικό καπιταλισμό για να το οδηγήσει στα όρια της κατάρρευσης. Μετά από τις μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 5 και 20 Μάη, για τις οποίες δεν έχει υπάρξει ιστορικό προηγούμενο στη χώρα μας ως προς το μέγεθός τους, οι ευρωπαίοι και αμερικάνοι ιμπεριαλιστές δεν φοβούνται πια μόνο για την οικονομική κατάρρευση της ΕΕ και του παγκόσμιου καπιταλισμού. Τώρα τρέμουν μήπως ο ορμητικός και ηρωικός αγώνας των ελλήνων εργαζομένων, της νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων ολοκληρωθεί με τη συντριβή της χάρτινης «κυβέρνησης» και αποτελέσει υπόδειγμα αγώνα και νίκης για τους εργαζόμενους παντού στην Ευρώπη και τον κόσμο, ειδικά τώρα που θέλουν να επιβάλουν παντού τα βάρβαρα μέτρα τους.
Η «κυβέρνηση», τα κόμματα που άμεσα ή έμμεσα την στηρίζουν, οι έλληνες επιχειρηματίες, ο θίασος των παρατρεχάμενών τους αλλά και οι ευρωπαίοι και αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, η ΕΕ και το ΔΝΤ, δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν εύκολα τα σχέδιά τους. Κανέναν δεν πρέπει να ξεγελάσουν τα κροκοδείλια δάκρυά τους: α) για τα θύματα της τράπεζας MARFIN, γιατί όλοι αυτοί οι προηγούμενοι είναι οι πραγματικοί δολοφόνοι και β) για το ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν μονόδρομος ή ότι θα φέρει την διέξοδο.
Η απεργία και οι μαχητικές διαδηλώσεις στις 5 Μάη δείχνουν καθαρά και στον πλέον δύσπιστο, ότι εμείς οι εργαζόμενοι, οι νέοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα έχουμε την αποφασιστικότητα, τη θέληση και τη δύναμη να συντρίψουμε τα βάρβαρα μέτρα του ΔΝΤ και της ΕΕ. Πρέπει όμως να ξεφύγουμε από τη θηλιά της χρεοκοπημένης καπιταλιστικής οικονομίας και του σάπιου πολιτικού αστικού καθεστώτος.
Πρέπει λοιπόν να επιλέξουμε: θα αφήσουμε να εκδηλώνεται με ολοένα και μεγαλύτερη ορμή η κρίση και η χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού, να μας επιβάλλονται με βάση το Μνημόνιο συνεργασίας «κυβέρνησης» -ΔΝΤ- ΕΕ, ολοένα και πιο βάρβαρα μέτρα, που θα μας οδηγούν στην εξαθλίωση, στην αποκτήνωση, στην πολιτιστική και στην ηθική σήψη, για να σώσουν την οικονομία της αγοράς, τα κέρδη και τα δάνειά τους; ή θα πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, επιβάλλοντας την λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας της, των εργαζόμενων και των φτωχών λαικών στρωμάτων, των παραγωγών κάθε ανθρώπινου πλούτου. Ή το χρέος και οι δανειστές θα εξαφανίσουν την κοινωνία ή η κοινωνία θα διαγράψει το χρέος και τους δανειστές, επιβάλλοντας ταυτόχρονα ένα ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:
ü Κατώτερο βασικό μισθό 1.400 ευρώ. Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή μισθών και συντάξεων.
ü Επίδομα ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις ίσο με τον τελευταίο μισθό, για όλο το διάστημα της ανεργίας και όχι μικρότερο από το βασικό μισθό.
ü Επίδομα ασθενείας ίσο με τον τελευταίο μισθό και όχι μικρότερο από τον βασικό μισθό.
ü Δημόσια κοινωνική ασφάλιση για όλους, ντόπιους και μετανάστες.
ü Δημόσια Δωρεάν Υγεία και Παιδεία για όλους.
ü Μείωση τιμών στα βασικά είδη λαϊκής κατανάλωσης, ειδικά στα τρόφιμα. Κατάργηση ΦΠΑ και εργατικό έλεγχο στις τιμές.
ü Πλήρη και σταθερή εργασία για όλους. Μείωση των ωρών εργασίας χωρίς μείωση μισθού.
ü Απαγόρευση των απολύσεων.
ü Κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση των επιχειρήσεων που κλείνουν ή απολύουν.
ü Κατάργηση κάθε είδους επισφαλούς, ελαστικής, ανασφάλιστης εργασίας.
ü Προοδευτική φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου, των μεγάλων εισοδημάτων και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Ριζική μείωση των δαπανών για εξοπλισμούς και αστυνομία.
ü Αύξηση των κρατικών δαπανών για κοινωνικούς τομείς, δημόσια και κοινωφελή έργα.
ü Εθνικοποίηση με εργατικό έλεγχο σε όλες τις τράπεζες.
ü Σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, επανεθνικοποίηση των ΔΕΚΟ με έλεγχο των εργαζομένων και μείωση των τιμολογίων τους,
Η επιβολή αυτού του προγράμματος απαιτεί όχι μόνο έναν διαρκή επίμονο και επίπονο αγώνα, όχι μόνο την ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή του καθενός αλλά και την ολοένα και μεγαλύτερη ανάληψη της οργάνωσης – προετοιμασίας αυτών των αγώνων από εμάς τους ίδιους τους εργαζόμενους. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ να ριχτούμε στη μάχη για την προετοιμασία αυτού του αγώνα. Με επιτροπές αγώνα, με Γενικές Συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές. Να ενημερώσουμε, να ξεσηκώσουμε, να ενώσουμε τους πάντες. Να οργανώσουμε οι ίδιοι τους αγώνες μας, να οδηγήσουμε όλα τα ρυάκια οργής, αγανάκτησης και αντίστασης στο δρόμο.